Bolivia

Maandag 1 december zijn we met de nachtbus richting Bolivia vertrokken. De stoelen konden prima naar achter waardoor we ook nog af en toe een oogje dicht hebben kunnen doen. Na een tussenstop van 1,5 uur in Puno (nog in Peru) en een stop aan de grens (uitstempel Peru / instempel Bolivia....duurde lang.....nee je moet geen haast hebben in Zuid Amerika haha) kwamen we dan rond 12 uur 's middags aan in Copacabana. Het is een klein enigszins toeristisch plaatsje aan het Titicaca meer. Dit ligt op 3800 meter en is daarmee het hoogstgelegen meer in de wereld. Overdag is het heerlijk warm, maar 's avonds koelt het er wel aardig af. We waren met een paar Duitsers, een Canadees, een Engelsman en een Amerikaanse meegereisd die we bij de Machu Pichu trip hadden leren kennen. 'S avonds hebben we met hun een spelletje "shithead" (best een leuk kaartspel) gedaan in een eetcafeetje en daar wat gegeten. Aangezien we de volgende dag allemaal vroeg naar Isla del Sol (een eiland gelegen in het meer) wilden, gingen we tegen 9 uur terug richting hostel. Jasper en ik hadden via een andere instantie het boottochtje geboekt dan de anderen, en wij wilden ook een nachtje op Isla del Sol blijven, dus zaten wij op een ander bootje. We vertrokken om half 9 's ochtends en toen we goed en wel op het meer zaten barste er een flinke regen- en onweersbui los. De boten in Bolivia zijn echter wel van iets andere kwaliteit als wat wij gewend zijn, dus er kwam al gauw water door de ramen naar binnen en de vloer werd ook al nat. We kregen het wel wat benauwd toen de onweersbui echt vlak boven ons zat (een flits/boem moment). Maar gelukkig werd het inmiddels wel iets lichter aan de horizon. Na een kleine 2 uur waren we gelukkig op het eiland aangekomen, en was het nagenoeg droog. Daar stond de volgende uitdaging alweer te wachten, want het dorpje waar wij een hostel willen boeken ligt bovenop de berg. En wij met onze zware rugtassen staan onderaan de berg. Via steile rotsachtige trappen hebben we ons naar boven geworsteld en toen we bijna bovenaan kwamen zat er een hostel (slimme positionering). En de kamers waren prima, en het uitzicht echt prachtig!! Niet verder worstelen dus! Tas naar binnen, en genieten van het uitzicht. Even later zijn we verder naar boven het dorpje ingelopen om een ontbijt/lunch te nuttigen. We zitten aan de zuidkant van het eiland en je kunt via een wandeling helemaal naar het noorden lopen. Aangezien mijn voeten nog niet hersteld zijn, leek het mij beter om dat maar niet helemaal te doen, maar we zijn zo'n 1,5 uur richting het noorden gelopen en daarna weer terug. Echt schitterende uitzichten over het meer, en gelukkig komt het zonnetje er ook weer door en wordt het steeds warmer. We besluiten om even terug te gaan naar het hostel, om later wat te gaan drinken en eten. Morgenochtend nemen we de boot terug naar Copacabana (hopelijk een iets rustiger tochtje)!

Gelukkig was de terugweg met de boot een stuk rustiger, en kwamen we weer terug in Copacabana. Hier zijn we nog een nachtje gebleven en zijn de volgende middag op de bus gestapt richting La Paz, om daar weer een nachtbus te pakken naar Uyuni. De volgende ochtend kwamen we daar al rond 7 uur aan, en vonden een leuk hostel. Alleen konden we pas om 12 uur op onze kamer terecht. Dus dan maar even het plaatsje verkennen. Echter na een rondje gelopen te hebben kwamen we erachter dat het kleine pleintje waar we met het hostel aan zaten ook het 'bruisende' (niet dus) centrum was. Verder was er ook niks te doen. Uyuni is een plaatsje waarvandaan je de zoutvlaktes op kunt, dus veel toeristen boeken van daaruit een tour. En dat was natuurlijk ook ons plan, dus hebben we een 3-daagse tour geboekt. Aangezien we wel een beetje moe waren van de lange busreis, besloten we om zondag nog even een rustdag in te lassen en maandag te vertrekken met de tour.
Maandag vertrokken we om half 11 's ochtends met een jeep en kregen gezelschap van een Belg, een Française, een Spaanse en een Portugees, dus Europa was goed vertegenwoordigd in ons groepje. Roly bleek onze (coca bladeren kauwende) chauffeur te zijn. We begonnen met een stop bij een trein begraafplaats. Oude verroeste treinwagons stonden daar net buiten Uyuni een beetje te staan. Maar in het woestijngebied was dat best een mooi gezicht. Je mocht er ook opklimmen en er zat zelfs een schommel in. Wel leuk om even te zien. We kwamen er al snel achter dat Roly niet echt een gids was, maar eigenlijk gewoon de chauffeur. Hij melde even waar we waren en zei dan: hier hebben jullie een kwartier om rond te kijken, en dan gaan we weer verder, om vervolgens zelf een beetje te hangen in en rond de jeep.
Daarna gingen we de zoutvlakte op wat wel heel bijzonder was. Één grote witte vlakte, wat 40.000 jaar geleden een groot meer is geweest. Er ligt daar voor 10 miljard ton aan zout, en met het zonnetje erbij doet dat ook zeer aan de ogen (gelukkig hadden we een zonnebril bij ons). Daar zijn we dus overheen gereden om te stoppen bij het zouthotel wat (de naam zegt het al) van zoutblokken is opgebouwd. Hier hadden ze ook een groot beeld van de Dakar uit zout gemaakt. De Dakar is nl in 2014 hier langs gekomen, en daar zijn ze nogal trots op. Naast dat zouthotel hebben we even geluncht bij de auto en gingen we verder om een uurtje later te stoppen bij een cactuseiland dat midden op de zoutvlakte ligt. Hier hadden we 1,5 uur de tijd om rond te lopen en foto's te maken. Dat was wel supermooi, en hier hebben we ook vele foto's gemaakt! Roly bleef echter slapend achter in de auto.
Toen hij weer wakker was gingen we verder rijden richting onze slaapplaats voor de nacht. Dit was een hostel wat ook met zoutblokken was opgebouwd. Hier hebben we een kippetje gegeten en met onze mede jeepgangers een paar potjes gekaart. Gelukkig hadden we een leuk groepje en spraken ze allemaal Engels. Dat praat voor ons toch nog steeds een stukje makkelijker dan Spaans. Na een minder goede nacht (beetje gehorig en een hard bed), moesten we om half 7 aan het ontbijt zitten en gingen we om 7 uur weer verder met onze tour.
Na een stukje rijden kwamen we uit bij een meer waar meerdere flamingo's stonden te pootje baden. Wat een fantastisch mooie vogels zijn dat. Later hoorden we dat ze hun roze kleur krijgen door rode micro organismen die daar in het water zitten. Bijzonder plaatje dus, en uiteraard weer vele foto's gemaakt. Onderweg kwamen we meerdere meren tegen met de flamingo's en op het eind kwamen we bij het rode meer! Deze was echt heel groot en had een super kleurenpalet (rood, groen, blauw, wit). En hier waren echt honderden flamingo's die als roze stipjes (van bovenaf gezien) in het water stonden. Wouw, echt een kippenvel momentje!!
Echter het waaide daar behoorlijk en het was ook wel een beetje koud. We zaten daar op meer dan 4000 meter hoogte, dus een extra truitje was geen overbodige luxe. We hebben die dag wel veel gereden en veel in de auto gezeten, maar het landschap is echt prachtig en divers, dus we hebben ons geen moment verveeld. Eind van de middag kwamen we aan bij ons 2e hostel (iets bouwvalliger en weinig luxe) en hier moesten we met z'n 6-en op een kamer. 'S avonds kregen we spaghetti met een uiensausje te eten en hebben we weer gezellig gekaart. Op een gegeven moment deden ze de lichten uit (tegen half 10 ofzo), dus dan moet je maar naar bed. Op zich ook prima, want de volgende ochtend/nacht moesten we om 5 uur vertrekken om de zonsopgang te bekijken bij de geisers. Dat lag op ongeveer 4900 meter hoogte en aangezien de zon nog niet op was was het echt onwijs koud! Maar het was wel supermooi om te zien. Maar na een klein rondje te hebben gelopen, toch maar gauw weer de warmte van de jeep opgezocht.
Daarna reden we door naar een hotspring, waar we een half uur de tijd kregen om even het warme water in te gaan! Dat was wel kort maar wel even heel erg lekker. Daarna moesten we door richting Chileense grens, want de rest van onze groep moest daar afgezet worden (die gingen door naar Chili en wij gingen terug naar Uyuni). Even afscheid genomen van onze nieuwe tijdelijke vrienden (die maak je veel en snel tijdens zo'n reis). En toen zaten Jasper en ik nog alleen in de jeep met Roly en moesten we nog een behoorlijk stuk terugrijden. Onderweg zijn we nog een paar keer gestopt bij wat mooie uitzichten en bij een rotsformatie, en toen kwamen wij ook weer aan in Uyuni. Daar stapten we de jeep uit, en kwamen we Hunter weer tegen (de Canadees die we eerder troffen bij de Machu Pichu). Dus die nog even gesproken, om vervolgens een heerlijke douche te nemen (we waren behoorlijk stoffig na deze tour), een lekker koud biertje en wat te eten om vervolgens lekker te gaan slapen, want de volgende ochtend hadden we om 6 uur de bus naar Villazon (nog in Bolivia aan de grens), om door te gaan naar Argentinië!

Om half 6 moesten we bij de bus opstapplaats zijn, en kwam het mannetje waarbij we een ticket voor de bus hadden gekocht eraan lopen, met het verhaal dat de bus een mankement had, en dus niet ging! We kregen ons geld terug, en moesten maar wat anders regelen. Tja...... Dus wij naar een andere ticketverkoper, en die had nog wel plaatsen in een bus naar Villazon. Wij snel tickets gekocht, en daar kwam een busje aanrijden. Een nogal oud, aftands gevalletje, maar daar moesten we dus wel in! Gelukkig stond er nog een ander Nederlands stel (Stefanie en Dwayne) en die moesten dezelfde kant op. Dus wij die bus in met verder allemaal locals, die voor een gedeelte ook in het gangpad moesten staan, en op naar Villazon. Echter na ca. 2 uurtjes kwamen we in een dorpje aan genaamd Atocha, en hier werd ons gemeld dat deze bus niet verder ging en dat we moesten overstappen op een andere bus die over 1,5 uur zou komen.....hhhmmmm heerlijk die goede informatievoorzieningen!
Wij de bus uit en daar werden we al begroet door de plaatselijke dorpsgek (met 2 verschillende kleuren laarzen aan, een bouwhelm op en dierlijke geluiden makend)... Hij liep een beetje om ons heen en ging peuken van de grond rapen om die vervolgens weer aan te steken en op te roken (Jasper's oma noemde zo'n iemand altijd 'Ulle Bulle Bukshag'). Hij was wel een beetje irritant, maar wel vrolijk dus we moesten er ook wel om lachen. Na een poosje droop hij wel af en ging hij verder op zoek naar peuken.
Na een tijdje wachten kwam er een andere bus aan, die er al wel iets beter uitzag, en hier moesten we dan weer mee verder. Echter hier moesten we weer een ander kaartje voor hebben, en dat was ons natuurlijk nog niet verteld. Dat moest dan weer via een ander ticketvrouwtje, die daar gelukkig wel rondliep. Dus eerst daar weer achteraan, en toen hadden we weer een plekje in de bus. Daar werd ons al wel verteld dat we in Tupiza weer over zouden moeten stappen op een andere bus. Maar dat was weer 3 uur verderop.
We gingen dwars door de bergen en stopten nog even onderweg, om een lekke band te vervangen. Uiteindelijk kwamen we met 10 minuten vertraging in Tupiza aan en daar moesten we direct weer overstappen in de bus naar Villazon die al zo goed als klaarstond voor vertrek. Deze bus was gelukkig weer een behoorlijk luxe bus en eindelijk kwamen we weer op een normale geasfalteerde weg terecht. Na goed 1,5 uur kwamen we dan eindelijk in Villazon. Vanaf het eindpunt van de bus was het 5 minuutjes lopen naar de grensovergang. Dus wij daar heen met z'n 4-en om een hostel te gaan zoeken in het dorpje over de grens. Inmiddels pakten zich al wat donkere wolken boven het dorpje en begon het al een beetje te druppelen toen we bij de grensovergang stonden. Deze overgang was voor een gedeelte overdekt, dus we besloten om na het halen van onze Bolivia uitstempel en Argentinië instempel maar even te wachten tot het zou gaan stoppen met regenen. En toen begon het in 1 keer los te gaan met regen, hagel en onweer! Dat kon de straatafvoer natuurlijk niet aan, en binnen no-time veranderde de straat in een rivier van water. Wij stonden gelukkig lekker droog, en het was ook supergaaf om te zien eigenlijk. Na een half uurtje ofzo stopte het met regenen, maar de straat stond nog vol water. Dus toen hebben we maar even allemaal de slippers aangetrokken, de broekspijpen opgerold en zijn we op die manier door een stuk ijskoud water het dorpje in Argentinië ingelopen. Gelukkig gingen de straten iets meer omhoog, dus daar werd het al wat droger om te lopen. Toen met z'n 4-en op zoek naar een hostel die in de Lonely Planet stond aangeschreven. Die had alleen nog een 6-persoons kamer vrij, dus die hebben we maar genomen voor een nachtje. Daarna moesten we nog op zoek naar een bank. Bleken de banken in Argentinië in staking te zijn, dus konden we niet pinnen. Gelukkig hadden we allemaal nog wat Boliviaans geld wat we bij het hostel konden wisselen voor Argentijns geld. Eindelijk konden we dan een bus gaan boeken naar Salta voor de volgende ochtend, en een hapje gaan eten. En na zo'n lange dag smaakt een biertje ook wel heel erg goed! Na het eten hebben we bij het hostel nog een potje gepoold op de biljarttafel in een veel te kleine kamer! Dat was wel enorm lachen, want de keu kon vaak geen kant op. En tegen half 1 zijn we na een bizarre dag maar lekker gaan slapen. Vandaag dus op weg naar Salta, het begin van ons Argentinië avontuur!! Wordt vervolgt......